Ben gazeteciliğe foto muhabiri olarak başladım. Bir kocaman ‘’rol’’ makinam vardı.Üstteki vizörü açınça yukardan bakılıyordu Baktım çektim... Baktım çektim...
Ama çıkmadı resimler, Mazhar Aras filmleri yıkar sonra karanlık odadan çıkarken asık suratı ile ’’Süleyman bey ( Demirel ) in kafası kafası yok ‘’derdi. Yıkılırdı dünyam.
Gizli gizli ağlamıştım bir keresinde. Olsun...
Foto muhabirliğim benim gururumdur. Bana bakmayı öğretti,o vizör... Bakıp kavramayı,bakıp görmeyi,bakıp çekmeyi... Fotoğraf makinamla değilse bile yazı ile yapıyorum aslında onu. Yaptığım şey budur.
*** Ama ne zaman bir foto muhabiri arkadaşımızı görsem,içim ’’cızzz’’ eder,belki söylememem gerekir ama kıskanırım. Çünkü yazılarım hiçbir zaman tamamını gösteremedi görüntünün. Yine eksik... Yine yarım... yine kafası çıkmıyor beyefendilerin.. Fotoğraf çekmek... Becerebilseydim eğer böyle yarım-yamalak olmayacaktı yazılarım, eksik ,yarısı yok...
***
Beni en çok etkileyen şeydir o: Kareler... Canı yanmış gibi gerilmiş bir yüz,titreyen bir el,çarpan yüreği,telaş ve korku karışımı bir insan... Tüm fotoğraf karelerinde bu vardır. Göremez insanlar. İşte ben o insana hayranım. O insan olmak istemiştim aslında... Ne yapalım. Olamadım...