Derniğimizin kuruluş günlerinde yine bugün olduğu gibi Türkiye'nin gündemi yoğundu derneği kurmak için bir araya gelen arkadaşlarımız. tüm o yoğunluk ve yorgunluk içerisinde kısada olsa vakitlerini ayırıp, 19 Mayıs stadyumu altında faaliyet gösteren Spor yazarları Derneğinin bulunduğu o günkü yerinde toplanıp kuruluş çalışmalarını ve yapılacak işleri gözden geçiriyorlardı. Yanlış anımsamıyorsam beinim katıldığım toplantılarda kurucu üyelerin hepsini o zaman bir arada görmek mümkün olmadı, çünkü dediğim gibi işten fırsat bulanlar bir araya gelerek yapılacakları konuşuyorlar ve daha sonra birbirlerine haber veriyorlardı.Alınan kararlarda ise tam mutabakat sağlanıyordu. Derneğin kuruluşunda en fazla emeği geçen ve en fazla uğraşan kişiler içinde İlhan Kuyucu ile Bülent Hiçyılmaz'ı sayabilirim. Bu arkadaşlarımız olmasa dernek hiç bir zaman kurulamaz ve faaliyete geçemezdi. Ancak derneğin bugünkü duruma gelmesinde bence en büyük hizmeti de yine İlhan Kuyucu ve Bülent Hiçyılmaz yaptı. Ancak diğer arkadaşlarında bu derneğin kurulması için nasıl öz veriyle çalıştıklarını o işlerinin arasında vakitlerini ayırdıklarını çok iyi biliyorum. Burada bir şeyi daha belirtmeden geçemeyeceğim. Bu gelecek kuşaklarada bir ders niteliğinde olacaktır sanırım. Dernek başkanı seçileceği zaman hiç bir arkadaşımız kendisini başkan olmak için öne çıkartmayıp yaşça kendimizden büyük olanlara başkan olmaları için ısrar edildiğinin en yakın tanığıyım. O zaman yaşça hepimizden büyük olan Rafet Hüner'e bu istek götürüldüğünde teşekkür ederek kendisinden genç arkadaşların bu görevi üstlenmesini istedi ancak ısrarlar karşısında kabul etmek zorunda kaldı ve döneminde de oldukça da başarılı oldu. Daha sonraki yıllarda özellikle Bülent Hiçyılmaz, döneminde dernek büyük bir ivme kazanarak sesini ve kimliğini duyurdu. Bülent Hiçyılmaz'da hiçbir mevki ve makam gözetmeden başkanlık hırsına kapılmadan kendisinden sonra gelen genç insanlara yer açabilmek için aday olmayacağını açıkladığında açıkçası üzüldük. Ancak derneğin ilk geleneğinin güzel bir şekilde devam ettiğini daha sonraki yıllarda da genç ve başarılı başkan Abdurrahman Antakya'lı da da gördüm ve bu beni son derece memnun etti. Dernek biçinde bulunulan şartlar nedeniyle arasıra inip çıkmalara karşın türk medyası içerisinde hak ettiği yeri ve ağırlığı kazanmış bulunuyor. Hiç bir şeyi olmayan ve bir avuç gönüllü fotomuhabirinin bir çok sıkıntı ve yokluk içerisinde kurdukları böyle bir derneğin o günlerden bu günlere kadar getirilmesi ve saygın bir yerinin olması büyük başarıdır. Buna katkıları olan tüm zorluklarına rağmen özveri göstererek bu günlere gelmesini sağlayan başkanlara ve üyelerine buradan teşekkürü bir borç biliyorum. Ve basının en zor dallarından birisi olan fotomuhabirliğine gönül vermiş ve çektiği fotograflarla onlarca sayfada kelimelerle anlatılamayacak olayları tek bir karede kamuoyuna olayları en iyi şekilde aktarmayı başaran tüm meslektaşlarıma sevgilerimi sunuyor iyi ki böyle bir derneğim var diye gurur duyuyor, saygılarımı sunuyorum.